زبان برنامه نویسی c++ چیست ؟

 

  • C ++ یک زبان cross-platform است که می تواند برای ایجاد برنامه های با کارایی بالا مورد استفاده قرار گیرد.
  • C ++ توسط Bjarne Stroustrup ، به عنوان افزونه ای برای زبان C ، توسعه داده شد.
  • C ++ به برنامه نویسان سطح بالایی از کنترل بر منابع سیستم و حافظه می دهد.
  • این زبان در سال ۲۰۱۱ ، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۷ ۳ بار به C ++ 11 ،  C ++ 14 و C ++ 17 به روز شد.

 

استفاده از زبان برنامه نویسی c++ برای توسعه برنامه ها و بسیاری از برنامه های کاربردی مبتنی بر این زبان فقط به دلیل ویژگی ها و امنیت آن است.

مزایا:

  • برنامه های کاربردی
  • بازی ها
  • انیمیشن
  • مرورگر وب
  • دسترسی به بانک اطلاعاتی
  • دسترسی به چند رسانه ای
  • کامپایلرها
  • سیستم عامل ها
  • اسکن
  • سایر موارد استفاده: برای کاربردهای پزشکی و مهندسی ، سیستمهای طراحی به کمک رایانه استفاده می شود. این برنامه ها مانند دستگاه های اسکن MRI ، سیستم های CAM (ویکی پدیا) است که عمدتا در بیمارستان ها ، دولت ، و بخش های ساخت و معدن و سایر بخش ها مورد استفاده قرار می گیرند.

 

چرا از زبان برنامه نویسی c++ استفاده کنیم

 

  • C ++ یکی از محبوب ترین زبان های برنامه نویسی در جهان است.
  • C ++ را می توان در سیستم عامل های امروز ، رابط کاربری گرافیکی و سیستم های تعبیه شده یافت.
  • C ++ یک زبان برنامه نویسی شی گرا است که ساختار مشخصی به برنامه ها می دهد و امکان استفاده مجدد از کد را می دهد و هزینه های توسعه را کاهش می دهد.
  • C ++ قابل حمل است و می تواند برای توسعه برنامه هایی استفاده شود که می توانند با چندین سیستم عامل سازگار شوند.
  • C ++ سرگرم کننده و آسان برای یادگیری است!
  • از آنجا که C ++ به C # و جاوا نزدیک است ، تغییر برنامه نویسان را برای C ++ یا برعکس ، آسان می کند

 

خوب بیشتر از این معطلتون نمیزارم و میریم سراغ آموزش زبان برنامه نویسی c++:

 

قبل از هر چیزی شمابه یک کامپیالر و یک محیط کدنویسی نیاز دارید. من چندتا از بهترین ها رو خدمتتون معرفی می کنم و هر کدوم رو خواستید می تونید نصب و کار کنید.

  • Visual Studio
  • CodeBlocks
  • Intellij CLion
  • Dev C++

در کد بلاکس می تونید مسیر File>>New>>Empty File رو دنبال و فایلی ایجاد کنید.

زبان برنامه نویسی c++

همانند تصویر می توانید کد را با فرمت .cpp ذخیره کنید و اجرا کنید.

 

سینتکس برنامه :

#include <iostream>
using namespace std;

int main() {
cout << “Hello World!”;
return 0;
}

 

توضیحات مثال به شکل زیر می باشد.

  • خط ۱: <include <iostream# : header یک کتابخانه یا فایل سرآیند است که به ما امکان می دهد با اشیاء ورودی و خروجی مانند cout (که در خط ۵ استفاده می شود) کار کنیم. فایل های هدر عملکردی را به برنامه های C ++ اضافه می کنند.
  • خط ۲: استفاده از namespace std به این معنی است که می توانیم از نام های اشیاء و متغیرها از کتابخانه استاندارد استفاده کنیم.
  • خط ۳: یک خط خالی. C ++ فضای سفید را نادیده می گیرد.
  • خط ۴: مورد دیگری که همیشه در یک برنامه C ++ ظاهر می شود ، int main () است. این یک تابع نامیده می شود. هر کد داخل براکت های مجعد خود execute اجرا خواهد شد.
  • خط ۵: cout شیئی است که به همراه عملگر درج (<<) برای خروجی / چاپ متن استفاده می شود. در مثال ما “Hello World” تولید خواهد شد.
  • توجه: هر دستور++ C با یک سمی کالن  به پایان می رسد.
  • به یاد داشته باشید: کامپایلر فضاهای سفید را نادیده می گیرد. با این حال ، چندین خط باعث می شود کد قابل خواندن باشد.
  • خط ۶: بازگشت ۰ عملکرد اصلی را به پایان می رساند.
  • خط ۷: فراموش نکنید که براکت اصلی را ببندید closing برای اینکه به عملکرد اصلی خاتمه دهید.

 

کامنت گذاری در C++ :

 

از کامنت ها می توان برای توضیح کد سی پلاس پلاس و خواندن آن استفاده کرد. کامنت می توانند به صورت یک لایه یا چند لایه ارائه شوند.

کامنت  تک خطی با دو مورد Slash رو به جلو شروع می شود (//).

هر متنی بین // تا انتهای خط توسط کامپایلر نادیده گرفته می شود (اجرا نخواهد شد).

این مثال از یک کامنت تک خطی قبل از خط کد استفاده می کند:

#include <iostream>

using namespace std;

 

int main() {

// This is a comment

cout << “Hello World!”;

return 0;

}

متغیرها در سی پلاس پلاس:

 

متغیرها ظروفی برای ذخیره مقادیر داده هستند.

در ++ C انواع مختلفی از متغیرها (تعریف شده با کلمات کلیدی مختلف) وجود دارد ، به عنوان مثال:

 

  • int – اعداد صحیح را ذخیره می کند ، بدون اعشار ، مانند ۱۲۳ یا ۱۲۳-
  • double – ممیز شناور و اعشار ، مانند ۱۹٫۹۹ ۱۹٫۹۹ یا ۱۹٫
  • char – کاراکترهایی مانند “a” یا “B” را ذخیره می کند. مقادیر مشخصه با دابل کوتیشن مجزا احاطه شده اند
  • string – متن را ذخیره می کند ، مانند “سلام جهان”. مقادیر رشته با نقل قول های مضاعف احاطه شده اند
  • bool – مقادیر را با دو حالت ذخیره می کند: درست یا غلط یا همون True و False

 

تعریف (ایجاد) متغیرها

 

برای ایجاد یک متغیر ، باید نوع را مشخص کنید و به آن مقدار اختصاص دهید:

سینتکس آن به صورت زیر است

type variable = value;

جایی که نوع یکی از انواع C++  (مانند int) است و متغیر نام متغیر (مانند x یا myName) است. از علامت مساوی برای اختصاص مقادیر به متغیر استفاده می شود.

به مثال زیر نگاه کنید:

 

#include <iostream>

using namespace std;

 

int main() {

int myNum = 15;

cout << myNum;

return 0;

}

همچنین می توانید بدون تعیین مقدار متغیر را اعلام کنید و بعداً مقدار را اختصاص دهید:

 

#include <iostream>

using namespace std;

 

int main() {

int myNum;

myNum = 15;

cout << myNum;

return 0;

}

 

توجه داشته باشید که اگر مقدار جدیدی را به متغیر موجود اختصاص دهید ، مقدار قبلی را بازنویسی می کند:

 

#include <iostream>

using namespace std;

 

int main() {

int myNum = 15;   // Now myNum is 15

myNum = 10;       // Now myNum is 10

cout << myNum;

return 0;

}

 

نمایشی از انواع دیگر داده ها:

 

int myNum = 5;               // Integer (whole number without decimals)
double myFloatNum = 5.99;    // Floating point number (with decimals)
char myLetter = ‘D’;         // Character
string myText = “Hello”;     // String (text)
bool myBoolean = true;       // Boolean (true or false)

 

نمایش متغیرها

از شیء cout همراه با عملگر << برای نمایش متغیرها استفاده می شود.

برای ترکیب هر دو متن و متغیر ، آنها را با عملگر << جدا کنید:

 

#include <iostream>

using namespace std;

 

int main() {

int myAge = 28;

cout << “I am ” << myAge << ” years old.”;

return 0;

}

 

متغیرها را با هم اضافه کنید: برای افزودن یک متغیر به متغیر دیگر ، می توانید از عملگر + استفاده کنید:

#include <iostream>

using namespace std;

 

int main() {

int x = 5;

int y = 6;

int sum = x + y;

cout << sum;

return 0;

}

میتوانید متغیرهای زیادی را تعریف کنید

 

برای تعریف بیش از یک متغیر از همان نوع ، از یک لیست جدا از کاما استفاده کنید:

#include <iostream>

using namespace std;

 

int main() {

int x = 5, y = 6, z = 50;

cout << x + y + z;

return 0;

}

شناسه در ++C

 

همه متغیرهای ++ C باید با نام های منحصر به فرد شناسایی شوند.

این نامهای منحصر به فرد شناسه نامیده می شوند.

شناسه ها می توانند اسامی کوتاه باشند (مانند x و y) یا نامهای توصیفی تر (سن ، جمع ، کل حجم).

توجه: برای ایجاد کد قابل فهم و حفظ ، توصیه می شود از اسامی توصیفی استفاده کنید:

قوانین کلی برای ساخت نام برای متغیرها (شناسه های منحصر به فرد) عبارتند از:

  • نام ها می توانند حاوی حروف ، رقم ها و زیربخش ها باشند
  • نام ها باید با یک حرف یا آندرلاین شروع شوند (_)
  • نام ها حساس به حروف کوچک و بزرگ هستند (myVar و myvar متغیرهای مختلفی دارند)
  • نام ها نمی توانند حاوی مکان های سفید یا کاراکتر های خاصی مانند! ، # ،٪ و غیره باشند.
  • کلمات رزرو شده (کلمات کلیدی++ C ، مانند int) به عنوان اسم قابل استفاده نیستند.

 

ثابت ها

 

وقتی نمی خواهید دیگران (یا خودتان) مقادیر متغیر موجود را تغییر دهند ، از کلید واژه const استفاده کنید (این متغیر را “ثابت” اعلام می کند ، این به معنی غیرقابل تغییر و فقط خواندنی است). همیشه وقتی متغیرهایی دارید که بعید به نظر می رسد تغییر دهید ، متغیر را ثابت اعلام کنید:

 

#include <iostream>

using namespace std;

 

int main() {

const int minutesPerHour = 60;

const float PI = 3.14;

cout << minutesPerHour << “\n”;

cout << PI;

return 0;

}

گرفتن ورودی از کاربر در++ C:

 

قبلاً آموخته اید که cout برای خروجی (چاپ) مقادیر استفاده می شود. اکنون برای بدست آوردن ورودی کاربر از cin استفاده خواهیم کرد.

cin یک متغیر از پیش تعریف شده است که داده ها را از صفحه کلید با عملگر استخراج می خواند (>>).

در مثال زیر ، کاربر می تواند یک عدد را وارد کند ، که در متغیر x ذخیره می شود. سپس مقدار x را چاپ می کنیم:

#include <iostream>

using namespace std;

 

int main() {

int x;

cout << “Type a number: “; // Type a number and press enter

cin >> x; // Get user input from the keyboard

cout << “Your number is: ” << x;

return 0;

}

 

کد را در IDE خود اجرا و خروجی را ببینید.

 

انواع داده  ++C:

همانطور که در قسمت متغیرها توضیح داده شد ، یک متغیر در++  C باید یک نوع داده مشخص باشد:

#include <iostream>

#include <string>

using namespace std;

 

int main () {

// Creating variables

int myNum = 5;               // Integer (whole number)

float myFloatNum = 5.99;     // Floating point number

double myDoubleNum = 9.98;   // Floating point number

char myLetter = ‘D’;         // Character

bool myBoolean = true;       // Boolean

string myString = “Hello”;   // String

 

// Print variable values

cout << “int: ” << myNum << “\n”;

cout << “float: ” << myFloatNum << “\n”;

cout << “double: ” << myDoubleNum << “\n”;

cout << “char: ” << myLetter << “\n”;

cout << “bool: ” << myBoolean << “\n”;

cout << “string: ” << myString << “\n”;

 

return 0;

}

 

عملگرها در  ++ C:

 

از عملگرها برای انجام عملیات بر روی متغیرها و مقادیر استفاده می شود.

 

عملگرهای محاسباتی

 

برای انجام عملیات ریاضی رایج از عملگرهای حسابی استفاده می شود.

+ اضافه کردن : دو مقدار x + y را با هم جمع می کند

– تفریق:  یک مقدار از x – y دیگر را کم می کند

* ضرب:  دو مقدار x * y ضرب می کند

/ تقسیم:  یک مقدار را با x / y دیگر تقسیم می کند

٪ باقیمانده تقسیم:  باقیمانده x٪ y را برمی گرداند

++ مقدار افزایشی: متغیر را با ۱++ x افزایش می دهد

– – مقدار کاهشی:  مقدار یک متغیر را با ۱x کاهش می دهد.

 

 

عملگرهای مقایسه ای

 

دو یا چند مقدار را مقایسه می کنند. لیستی از همه اپراتورهای مقایسه:

== برابری:  دو مقدار با هم برابر هستند x == y

! = نابرابری

> بزرگتر از:  x> y

< کمتر از:  x <y

> = بزرگتر از یا برابر:  x> = y

<= کمتر یا مساوی است

 

عملگرهای منطقی

 

عملگرهای منطقی برای تعیین منطق بین متغیرها یا مقادیر استفاده می شوند:

&& اند منطقی: اگر هر دو جمله x <5 && x <10 True  باشند

|| یا منطقی:  True  است اگر یکی از عبارات True  باشد x <5 || x <4

! Not منطقی: نتیجه را معکوس می کند ، اگر نتیجه True  باشد ، False باز می گردد

 

رشته ها در C++:

 

رشته ها برای ذخیره متن استفاده می شوند.  یک متغیر رشته شامل مجموعه ای از کاراکترها است که بین دابل کوتیشن یا  قرار می گیرند

مثال

متغیر رشته ای را ایجاد کنید و مقدار آن را اختصاص دهید:

string greeting = “Hello”;

 

برای استفاده از رشته ها ، می توانید یک فایل هدر سرآیند در کد منبع ، کتابخانه <string> درج کنید:

#include <iostream>

#include <string>

using namespace std;

 

int main() {

string greeting = “Hello”;

cout << greeting;

return 0;

}

اتصال رشته ها

 

از عملگر + می توان در بین رشته ها استفاده کرد تا آنها را به یکدیگر اضافه کند تا یک رشته جدید ایجاد کند. به آن مصالحه گفته می شود:

#include <iostream>

#include <string>

using namespace std;

 

int main () {

string firstName = “Daneshjoo “;

string lastName = “Yar”;

string fullName = firstName + lastName;

cout << fullName;

return 0;

}

 

شرط ها در C++:

 

++  C شرط های منطقی معمول ریاضیات را پشتیبانی می کند:

 

کمتر از: a <b

کمتر یا مساوی با: a <= b

بزرگتر از: a> b

بزرگتر از یا برابر با: a> = b

برابر با a == b

مساوی نیست با: a! = b

 

برای تصمیم گیری های مختلف می توانید از این شرایط استفاده کنید.

 

C ++ دستورات زیر را دارد:

 

  • If: اگر شرط مشخصی صحیح است از بلوک کد برای اجرا استفاده کنید
  • Else: اگر شرایط مشابه نادرست است ، از شرط دیگری برای مشخص کردن یک بلوک کد استفاده کنید
  • Else if : در صورت تعیین شرط جدید برای آزمایش ، اگر شرط اول نادرست است ، از دیگری استفاده کنید
  • Switch: برای مشخص کردن بسیاری از بلوک های جایگزین کد ، از Switch استفاده کنید

 

دستور if

 

سینتکس آن به صورت زیر است:

if (condition) {
// block of code to be executed if the condition is true
}

توجه داشته باشید که if با حروف کوچک است. حروف بزرگ خطا ایجاد می کنند.

یک مثال:

#include <iostream>

using namespace std;

 

int main() {

  if (20 > 18) {

    cout << “20 is greater than 18”;

  } 

  return 0;

}

همچنین می توانیم این متغیرها را آزمایش کنیم:

 

#include <iostream>

using namespace std;

 

int main() {

  int x = 20;

  int y = 18;

  if (x > y) {

    cout << “x is greater than y”;

  } 

  return 0;

}

توضیح مثال: در مثال بالا از دو متغیر x و y برای تست اینکه x از y بیشتر است (با استفاده از عملگر >) استفاده می کنیم. از آنجا که   xبرابر ۲۰ و y برابر ۱۸ است و می دانیم که ۲۰ از ۱۸ بیشتر است ، روی صفحه نمایش  “ x is greater than y “چاپ می شود.

دستور Switch

 

برای انتخاب یکی از بسیار بلوک های کد ، از دستور switch استفاده کنید:

سینتکس آن به صورت زیر است:

switch(expression) {
case x:
// code block
break;
case y:
// code block
break;
default:
// code block
}

اینجوری کار میکند:

 

     دستور switch یک بار ارزیابی می شود

     مقدار عبارت با مقادیر هر مورد مقایسه می شود

     اگر یک مسابقه وجود داشته باشد ، بلوک کد مرتبط با آن اجرا می شود

 

مثال بررسی روزهای هفته:

#include <iostream>

using namespace std;

 

int main() {

  int day = 4;

  switch (day) {

  case 1:

    cout << “Monday”;

    break;

  case 2:

    cout << “Tuesday”;

    break;

  case 3:

    cout << “Wednesday”;

    break;

  case 4:

    cout << “Thursday”;

    break;

  case 5:

    cout << “Friday”;

    break;

  case 6:

    cout << “Saturday”;

   break;

  case 7:

    cout << “Sunday”;

    break;

  }

  return 0;

}

 

حلقه While

 

در حلقه While که یک بلوک کد تا زمانی که یک شرط مشخص باشد True است:

 

سینتکس آن به صورت زیر است:

while (condition) {
  // code block to be executed
}

 

مثال:

#include <iostream>

using namespace std;

 

int main() {

  int i = 0;

  while (i < 5) {

    cout << i << “\n”;

    i++;

  }

  return 0;

}

 

تا موقعی که i به ۵ نرسیده است مقادیر ۰ تا ۴ چاپ می شود.

 

حلقه For

 

وقتی دقیقاً می دانید چند بار می خواهید از طریق یک کد حلقه کنید ، به جای حلقه While از حلقه for استفاده کنید:

سینتکس آن به صورت زیر است:

for (statement 1; statement 2; statement 3) {
// code block to be executed
}

۱  statement قبل از اجرای بلاک کد (یک بار) اجرا می شود.

Statement2 شرط اجرای بلاک کد را مشخص می کند.

Statement3پس از اجرای بلوک کد اجرا می شود (هر بار).

 

مثال: چاپ اعداد ۰ تا ۴

#include <iostream>

using namespace std;

 

int main() {

  for (int i = 0; i < 5; i++) {

    cout << i << “\n”;

  }

  return 0;

}